De marathon loper

De oorsprong van de marathon ligt in het jaar 490 v.Chr., toen de Griekse soldaat Pheidippides van Marathon naar Athene gesneld zou zijn om het nieuws van de overwinning van de Atheners op de Perzen te melden aan koning Darius. De afstand tussen Marathon en Athene was 42km en 195m.

 

Tijdens mijn avontuur afgelopen zondag heb ik me vaak afgevraagd waarom die afstand niet gewoon 35km was. De man met de hamer begon op dat punt op me in te beuken en heeft me niet meer met rust gelaten. 7Km en 195m heb ik deze vent meegesleurd en ik heb hem een poepie laten ruiken. Want die medaille is een feit. Afgelopen September ging de inschrijving open en heb ik me geen moment bedacht. Ik zou een marathon gaan lopen. Afgelopen zondag was het zo ver, 10 April 2016 een van de grootste loop evenementen van Nederland zou weer van start gaan.

 

image

 

Om 9.55 galmde de stem van Lee Towers door het centrum van Rotterdam “you never walk alone” heb ik nog nooit zo letterlijk genomen. En ondanks dat ik een hekel heb aan zijn muziek rees het kippenvel millimeters op mijn hele lichaam. De Heartbeat begon en het startschot klonk. Weg waren de eerste lopers. Ruim 25 minuten later begon mijn race toen wij de startlijn over liepen.  Het eerste icoon van mijn nieuwe stad werd voor de eerste keer beklommen en we begonnen aan ons eerste deel, Rotterdam zuid. We wisten, over 25km, als we voor de tweede keer die prachtige Erasmus brug op gaan, dan pas begint onze race.

 

We liepen relaxed maar ik voelde direct de zon branden, na maanden van trainen en hardlopen in de regen en kou, wist ik meteen, het is veel te warm. Na 5km bezweek de eerste loper. Een dame op leeftijd. Er was gelukkig iemand bij haar. Niet omkijken doorlopen. Vlak daarna zie ik opeens twee mannen staan met een klein meisje. Mijn loopmaatje, Judith, tikt me aan en ik zie wie het zijn. Onze mannen met onze jongste dochter. Totaal onverwacht want het zou ze niet gaan lukken om te komen. Na een dikke zoen, met natte ogen en met een bosje zelf geplukte veldbloemtjes van ons meisje, vervolgen we onze weg.

image

 

Wat staan er een hoop mensen voor ons langs de kant, wat een support, het is geweldig!! Op 10km even wandelen, wat sportgel nemen, goed drinken en weer door. We gaan lekker, we houden het tempo rustig. Op 20 kilometer spreken we een meisje toe wat het zwaar heeft. Haar race is bijna klaar ze mag wisselen met haar business run partner op het halve marathon punt. Ze moet lachen, wij zijn tenslotte pas op de helft. Maar we blijven lekker gaan. Nog meer support langs de kant, we horen onze namen, zien mensen die we niet hadden verwacht. Wat een kick geeft dat!! Alsof je vleugels krijgt

image
We zijn op de helft, nemen nog wat sportgel en wat extra drinken. Op naar Rotterdam centrum. We pakken sportdrank aan van de ouders van Judith en besluiten wandelend de tweede keer de Erasmus brug op te gaan. Even wat energie drank nemen tijdens het wandelen naar boven en op het hoogste punt van de Erasmus brug gaan we weer in de benen. Nu komt er een pittig stuk, mentaal vooral. Je komt mensen tegen die op de finish af gaan, ze zijn er bijna en wij moeten nog een kilometer of 14. Ik voel dat het zwaar begint te worden en probeer mijn gedachte daar ver van te houden. We proberen te kletsen over koetjes en kalfjes. Op kilometer 32 gaan we het Kralingse bos in. Het is er stil, weinig mensen langs de kant en ik begin in een soort trance te raken. Blijven lopen Deline, de ene voet voor de andere, niet stoppen, verbijt de pijn. Judith maant me tot rust,  we moeten tenslotte nog wel even.

 

 

Als we het bos uit komen staat Jacoline er met Ernesto ik roep naar haar dat ik het nooit meer doe. Het staat op film, en op Facebook. Even verder staan mijn buren. Meiden wat gaan jullie goed!!! We kunnen nog lachen maar van binnen zijn we kapot. Op kilometer 38 een voetbal vriend van onze mannen met twee flesjes drinken. Wat ontzettend lief!! Hij hobbeld (rennen deden we niet echt meer haha) een stukje met ons mee en wenst ons succes de laatste kilometers. De drankpost op 40km gebruiken we als excuus om nog even te wandelen en nog wat water over onze hoofden te gooien. Die hitte, wat ben ik blij met alle vrijwilligers die sponsen uit delen onderweg. Ik voel mijn huid trekken van de zon. We zetten weer aan. Mijn bovenbenen klagen mijn knieën piepen. We draaien de Coolsingel op en het geweld barst los. Muziek, mensen . Ik hoor het maar zie eigenlijk niks meer. In de verte ruik ik de finish.

 

 

Rechts van ons staan vrienden van ons om ons door de finish heen te schreeuwen. Op de tribune zitten ze ook. Helaas zie of hoor ik amper nog wat. In een flits zie ik een kind voor me langs schieten wat naar een van zijn ouders moet.  Why!?? Gelukkig gebeuren er geen ongelukken. Ik pak Judith haar hand, knijp er stevig in. Hier, voor dit moment hebben we maanden getraind, veel gelaten en veel extra gedaan. Dit is ons moment! We omhelzen elkaar, ik besef het amper. Ik ben een marathon loper.

image image image

Facebooktwittermail

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *