Een lekker ontspannen wandelingetje

“We lopend hand in hand. Zij klein, bruin huidje en blond haar. Haar klep staat niet stil. Ik mankend, haar aan mijn rechter hand en twee uitgeputte honden aan mijn andere. We passeren drie hardlopers. Ze kijken naar ons op en ik zie ze glimlachen. Ik glimlach terug en haal mijn schouders op als ze moeten lachen om het gekwebbel van mijn kleine meisje: Tante Judith loopt niet meer hard he mama?? Want die heeft een baby in haar buik!! Heb jij dat ook mama?? Omdat je niet meer hard loopt? Oh neeeeee, jij hebt natuurlijk pijn in je rug!

Tevreden over haar eigen bevinding groet ze de hardlopers vriendelijk. Kwebbelend loopt ze door. We laten ze verwonderd achter.” 

Vakantie en bananen

De eerste week van de zomervakantie is drie dagen oud. Mijn haar is al de helft grijzer dan vorige week en de vertederde hardlopers hebben geen benul wat er zich het half uur, voor onze ontmoeting afspeelde. Uiteraard wil miep mee een wandeling maken. Nou ja wandelingetje, echt ver kom ik niet momenteel. Prima, zo gezegd zo gedaan. Na 100 meter heb ik al drie keer moeten waarschuwen, kijk uit voor de auto’s! Pas op dat je niet valt! Niet rennen met die hond! Het is allemaal tegen dovemansoren. Ik stop haar en maak de afspraak dat ze gaat luisteren. Anders gaan we direct naar huis. Op het moment dat ik dat zeg weet ik dat ik dat niet zal doen. Die honden moeten tenslotte wel hun kilometers maken.

 

Het gaat een poosje goed. Tot mijn puberende Otis de benen neemt. Ergens in de verte loopt een man met twee honden. Hij ziet ze eerder dan dat ik ze zie en weg is de kutkeffer hond. Normaliter loop ik door en fluit hem een paar keer. Vaak bedenkt hij zich dan wel en keert terug naar mij. Nu besloot Lauren hem te gaan vangen, en trok er een sprintje achteraan. Gesteund door Lauren achter zich besloot Otis daarop dat het veilig genoeg was een ontzettend pleuris eind aardig eindje weg te huppelen om eens kennis te gaan maken met de honden van die meneer. Met bananen in zijn oren. Ik kon roepen wat en wie ik wilde, de enige die braaf luisterde was mijn grote bruine vriend Storm. De laatste optie was er achteraan te strompelen, en het duurde dus wel even voor ik bij de meneer was. (Die overigens geduldig bleef staan tot ik er was, waarvoor mijn dank meneer!!)

 

Eenmaal aangekomen bij de meneer is Otis druk in de weer met zijn nieuwe vrienden en vertelt Lauren uitgebreid wat voor een ras hij is, hoe oud en waar we wonen. Ik bedank de man voor zijn geduld en sleep mijn mormels mee. Na een reprimande besluit Lauren zich dramatisch op de grond te werpen. Het grootste deel van de terugweg heeft deze ellende geduurd. Gillend kroop ze achter me aan. Uiteindelijk zijn we, god zij dank, tot een compromis gekomen. Thuis zouden we aan de thee en chocolade gaan, het is net een echte vrouw, te paaien met thee en chocolade.

 

Een kleine kilometer later komen we de hardlopers tegen. Ik ben blij dat ze bij hen een beter indruk achter laat dan bij de visser die we tijdens de driftbui passeerde. Ik ben er van overtuigd dat hij niks meer vangt vanavond. Op naar de volgende 5,5 week schoolvakantie, ik kijk er enorm naar uit :-p

Facebooktwittermail

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *