Schoenen…

Naast onze spetterende “beach body challenge” hebben we uiteraard ons gewone leven nog. Bij mij moet je dan denken aan een soort huishouden van Jan Steen. Een gang vol schoenen. Op de zolder overal schone was, opgevouwen in stapeltjes, klaar om ooit een keer in de juiste kast te belanden of meteen weer gebruikt te worden. De deuren van de kinderkamers zitten, niet geheel zonder reden, meestal dicht. De woonkamer is eigenlijk altijd wel netjes, stel je toch voor dat er ineens iemand langs komt. Controle is iets wat ik heel graag heb, over situaties, het huishouden en graag ook over de kledendracht van mijn kinderen. Helaas verlies ik die controle langzaam maar zeker. Elke ochtend heb ik met een van mijn schatjes wel een discussie over wat ze aan willen of aan moeten van mij.

 

De oudste vind stelselmatig alles wat ik leuk vind, heel erg lelijk. De middelste werkt eigenlijk meestal nog wel mee. Over de jongste zeg ik maar niks. De Disney kleding fabrikant zou goud geld aan haar verdienen als zij het voor het zeggen had. Vorige week woensdag kwam ik tot de conclusie dat mijn bloedjes nieuwe schoenen nodig hadden. En wel direct! Zo begaf ik me, na de lunch, met drie kinderen naar het winkelhart van Ridderkerk. Keuze zat. Twee sportwinkels een hippe dure schoenenwinkel, een Nelson en een van Haren. That will do, zou je denken. Helaas pindakaas mama, na een uur winkel hoppen zijn we eerst maar een Tompouce bij de Hema gaan eten. Uit pure ellende, niet omdat we iets te vieren hadden.

D077B8A7-B74F-41D0-86BB-F7043139A2C8

Waar de oudste minimaal Nike air max wilde van 90 euro, wat mij voor een paar gestaag groeiende kinderpoten, gewoon te ver gaat. Wilde de jongste alleen maar plastic Elza schoenen met glitters van een tientje. En toen ik mijn pijlen ging richten op het kind wat meestal nog wel mee werkt, bleek die zijn kop ook de verkeerde kant op te hebben deze woensdag. De enige schoenen die hij wilde waren een paar zwarte Adidas Flux, nergens meer in zijn maat te krijgen. Wel in het blauw, maar die zijn lelijk. Dus. Na die Tompouce en een paar pittige woorden van mama kwamen we toch tot de koop van drie paar kinderschoen. Een paar leuke hippe betaalbare Puma’s voor onze bijna puber. Een paar lelijke blauwe Adidas Flux (zucht) voor meneer kop verkeerd. En een paar Elza sloffen met glitters (zuchterdezucht). Dat laatste was een compromis, als de jongste prinses een paar leuke zilveren sneakers zou nemen. Dan kreeg ze de sloffen er bij. Dit hele grapje heeft drie hele lange uren geduurd. Maar hey, mijn schatjes lopen er weer gelikt bij!

 

De volgende dag moest alles natuurlijk aan naar school. En aangezien we allemaal tijdig uit bed waren, mochten de kinderen geheel pedagogisch verantwoord, hun eigen kleding uitzoeken. Ze mochten aan wat ze leuk zouden vinden bij hun nieuwe schoenen. Volledig zen kwam ik met dit voorstel op de proppen, onder geen beding zou ik ingrijpen bij hun keuzes. In het kader van het loslaten van die controle dus. Drie verbaasde koppies keken mij en elkaar aan. Ik had juichende kinderen verwacht, die vol enthousiasme naar hun kasten zouden hollen. Om vervolgens als een soort Pipo de clown naar school te willen. Maar nee hoor er kwam een “Doe jij het maar hoor mam, ik geloof dat ik er vandaag niet zo’n zin in heb” en daar kon ik het mee doen. Het scheelde me die ochtend een hoop ergernissen, en de volgende keer!? Bestel ik die schoenen weer lekker bij Zalando!!

Facebooktwittermail

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *